Die Auto Staat Er Weer
In een rustige straat in Meerssen, waar de stoepen ’s avonds leeg zijn en gordijnen half gesloten, staat al drie avonden dezelfde grijze hatchback. Niet opzichtig, niet fout geparkeerd, gewoon net iets te vaak aanwezig. U zegt tegen uzelf dat het toeval is. Dat mensen nu eenmaal ergens moeten staan. Toch merkt u dat u het kenteken onthoudt, zonder dat u dat van plan was.
Een Telefoon Ondersteboven
Aan de keukentafel ligt een telefoon plots standaard met het scherm naar beneden. Geluiden worden zachter gezet, gesprekken korter. Er wordt vaker “nog even werken” gezegd, terwijl de laptop dicht blijft. U wilt geen scènes maken, geen beschuldigingen uiten die u later moet inslikken. Maar ergens knaagt het. Twijfel is geen bewijs, maar het vreet wel energie.
Twijfel Die Niet Weggaat
Misschien gaat het om een werknemer die telkens vijf minuten na sluitingstijd vertrekt, met een tas die voller lijkt dan ’s ochtends. Misschien om een erfenis die administratief klopt, maar gevoelsmatig niet. U wilt niet paranoïde zijn, maar ook niet de laatste die het ziet. Op zo’n moment is afstand nodig. Iemand die kijkt zonder emotie, en noteert wat er werkelijk gebeurt.
